Wreszcie skończyłam kolejną puszkę. Jej zrobienie zajęło mi wyjątkowo dużo czasu. Sporo naklejania, dużo pisania i jeszcze więcej malowania, a spękania zgodnie z tradycją nie wyszły mi za bardzo.

W tej chwili produkuje się druga puszka – do kompletu.

Zgodnie z moim postanowieniem wzięłam na warsztat metalowe puszki, które od dwóch lat stoją nieozdobione i straszą. Na początek zrobiłam dwa pojemniki, które jednocześnie zmieniły swoje zastosowanie. Do tej pory stały na półce w kuchni, a w środku trzymałam makarony i ryże. Teraz obie puszki będą mi służyć do przechowywania dziurkaczy, aplikacji i innych przydatnych drobiazgów.

Pod koniec ubiegłego roku porządkując mieszkanie teściowej znalazłam w szafce z przyprawami starą metalową puszkę. Nikt jej od dawna nie używał, była brudna, z tłustymi zaciekami. Zabrałam ją do domu, gdzie po zeskrobaniu farby, którą była pomalowana, ukazała swoje prawdziwe oblicze.

Tak przeleżała kilka miesięcy na kuchennym blacie, gdzie służyła głównie jako pojemnik na papier toaletowy. W kwietniu zabrałam się do niej po raz pierwszy. Motyw poziomek w ogóle się nie sprawdził i aż wstyd mi się do tego przyznawać. Umyta puszka wróciła na swoje miejsce w kuchni.

Po dwóch miesiącach wzięłam ją po raz drugi na warsztat. Efekt nie był najgorszy, ale mój mąż wyczyścił i odmalował drewnianą klapkę i to zdecydowało. Puszka znów trafiła do czyszczenia, nowe zamknięcie było zbyt ładne.

W końcu. Dwa tygodnie temu skończyłam trzecią i ostatnią wersję puszki, z której wreszcie byłam zadowolona, choć róże nie są moim ulubionym motywem. Teraz ten metalowy pojemnik służy nam jako domowa apteczka.