Jak przepisy to koniecznie w kuchni. Z braku miejsca w szafkach i na półkach oraz z braku miejsca na nowe półki musiałam znaleźć inne rozwiązanie. I długo, bardzo długo myślałam, a jeszcze dłużej zabierałam się do pracy. Gdy w końcu mi się udało, okazało się, że minęło prawie pół roku. Ale liczą się efekty.
Przez kilka lat zgromadziłam nieco ponad 200 przepisów na dania sprawdzone, do których wracam. Pogrupowałam je na 14 kategorii i zamknęłam w sześciu notesach, które powiesiłam na ścianie, na metalowym pręcie (i tym metalowym prętom poświęcę osobną notatkę, ponieważ przydały mi się nie raz i okazały się dobrym sposobem na zaoszczędzenie miejsca). Okładki w ogóle nie są ozdobione, w rogu znajduje się maleńki obrazek i wystemplowana nazwa notesu. Wszystko w moim ulubionym zielonym odcieniu, który idealnie pasuje do kuchennego fartucha.

Zaczęło się od urodzinowej kartki, skończyło na kompletnym prezencie. I to jakim! Tylko pudełka tu brakuje, ponieważ za mało miałam czasu, a jak powiedział mój brat, dla którego zrealizowałam to zamówienie: “słabo się starasz, powinnaś mieć kilka skrzynek na zbyciu”.

Kartka zrobiona na papierze, który mam już od trzech lat, który kupiłam tylko dlatego, że mi się podobał, i którego przez te trzy lata nie używałam, bo nie wiedziałam jak go wykorzystać. I dopiero niedawno w niewyjaśniony sposób udało mi się odkryć piękno tego kartonu. W ostatnich tygodniach użyłam go do tego albumu oraz tej kartki. Wykorzystałam w tej pracy obrazek, który miałam na komputerze.

Potem był pomysł na notes, związany kremową wstążką, z damą, którą użyłam po raz pierwszy. Mam ich w skrzynce cały worek, pochodzą z rozebranej przeze mnie w ubiegłym roku biżuterii. Moja mama trzymała to przez wiele lat w domu i jak widać w końcu się przydało.

Nie mogło zabraknąć kolczyków – zrobione w całości z tego co kupiłam ostatnio.

Całość zapakowana we własnoręcznie wykonaną papierową torebkę.

Szybki notes szkolny wykonany na zamówienie. Tradycyjnie już całkiem ładny w rzeczywistości, aparatowi za to swej duszy pokazać nie chciał.